London – Melbourne race

In oktober 1934 werd de MacRobertson Air race gehouden, beter bekend als de London – Melbourne race. Er werd gestart vanaf RAF Mildenhall (EGUN) en de finish was vanzelfsprekend in Melbourne (YMML). Er waren vijf verplichte tussenstops: Baghdad (ORBI), Allahabad (VEAB), Singapore (WSSS), Darwin (YPDN) en Charlevile (YBCV). Een totale afstand van bijna 10.000 NM. Aan deze wedstrijd deed Nederland mee met een DC-2, de Uiver. In de wedstrijd werd zij tweede, maar op handicap heeft ze gewonnen.

Tussen de verplichte tussenstops en het eindpunt, was een bemanning vrij om zelf een route te kiezen. Misschien is het een leuk idee om die “race” ook eens te gaan vliegen. Daarom eerst gekeken of er een DC-2 voor FS24 beschikbaar is, helaas, die is er niet. Dan maar gekeken naar een redelijk met een DC-2 te vergelijken toestel. Daarbij kwamen er drie uit de hoge hoed. Een DC-3 een Cessna 408 en een Beechcraft D18S.

De C408 gebruik ik nu al en een DC-3 zit standaard in FS24. Een D18S zit alleen in de Aviator Edition, maar die kost €219,99 en dat is het geld niet waard. Maar de D18S is ooit eens voor FS20 uitgebracht als Local Legend 5. Het schijnt dat, als dit toestel voor FS20 wordt aangeschaft, dat het dan ook in FS24 te gebruiken is. Daarom wordt dit toestel ook meegenomen in de vergelijking met een DC-2. Gelet wordt op het aantal passagiers, de kruissnelheid en de te vliegen afstand.

De DC-3 valt eigenlijk al af door de te grote kruissnelheid, aantal passagiers en de range. De C408 valt al af door de hoge kruissnelheid en ook het aantal passagiers. Een D18S heeft een redelijk vergelijkbare range, de kruissnelheid is nagenoeg gelijk, alleen het aantal passagiers is (aanmerkelijk) minder. Maar tijdens de race heeft de DC-2 slechts drie passagiers aan boord gehad en nog geen 200 kilo vracht, dus daardoor weer wel min of meer vergelijkbaar.

Maar een D18S heeft geen Auto Pilot en dat is dus wel een heel erg groot nadeel als je een vlucht van 10.000 NM moet gaan maken. Er zal dus gekeken moeten gaan worden naar een alternatief wat de DC-3 en de C408 weer van stal haalt. Voor de DC-3 zijn geen instrumenten via Air Manager beschikbaar dus deze zullen of zelf gemaakt moeten gaan worden of er zullen cockpit views gedefinieerd moeten worden.

Aan de andere kant, het is een herbeleving van de originele vlucht in de huidige tijd, dus waarom deze niet gewoon met de C408 gaan vliegen. Het toestel is vertrouwd, er zijn instrumenten voor getekend, dus eigenlijk is er niets dat het gebruik van dit toestel in de weg staat. Er zal alleen een route uitgezet moeten gaan worden rekening houdend met de range en de (VOR) bakens die onderweg gebruikt kunnen gaan worden. Maar dat is een van de charmes van het vliegen in een simulator.

Update
Er is een route gezocht langs de verplichte vliegvelden waarbij steeds een maximum van 800 NM tussen de vliegvelden is aangehouden. De opgegeven range is 900 NM en ik heb een veilige marge aangehouden. Er zal eens getest moeten gaan worden wat de daadwerkelijke range van de C408 in FS24 is om te kijken of deze aanname een aanpassing verdiend als er aanmerkelijk meer dan de thans gebruikte 800 NM is.

Route
EGUN, LHBP (781 NM), LTAS (653 NM), ORBI (760 NM), OIKK (673 NM), OPRK (706 NM), VEAB (638 NM), VYSW (693 NM), VTSB (754 NM), WSSS (550 NM), WAOO (707 NM), WPOC (668 NM), YPDN (431 NM), YBMA (700 NM), YBCV (508 NM), YMML (680 NM). Een totaal van 9.898 NM.